«Ειδικά εδώ, όπου η διαδρομή είναι τόσο κάθετη και ολισθηρή προς τα κάτω ή προς τα πάνω, τα σπήλαια πρέπει να έχουν ασφαλείς αγκυρώσεις των σχοινιών», λέει ο Axel Hack. «Εμείς βασιζόμαστε στους χάλκινους αγκυρωτές της fischer. Νιώθω πιο ασφαλής όταν κρέμομαι από τις στερεώσεις ενός γερμανικού κατασκευαστή ποιότητας.» Στις αποστολές έχουν ήδη τοποθετηθεί χιλιάδες αγκυρωτές βίδες της fischer, όπως οι FBN II και FAZ με διάμετρο οκτώ χιλιοστά, για στερεώσεις σχοινιών μέσα στα σπήλαια. Το μεγαλύτερο μέρος αυτών χρησιμοποιήθηκε στο σύστημα φρεατίων Wot U Got Pot (WUG).

Στις αρχές Σεπτεμβρίου 2018 σημειώθηκε η διάνοιξη: Μετά από πάνω από δέκα χρόνια έρευνας στο WUG, οι ερευνητές ανακάλυψαν μια νέα διαδρομή σύνδεσης από το WUG προς το σπήλαιο Hirlatzhöhle. Έτσι, το συνολικό μήκος του υπόγειου λαβυρίνθου που έχει εξερευνηθεί αυξήθηκε κατά 7,2 χιλιόμετρα, ξεπερνώντας πλέον τα 113 χιλιόμετρα. Με αυτόν τον τρόπο, το σπήλαιο Hirlatzhöhle είναι πλέον το 20ο μεγαλύτερο σπήλαιο στον κόσμο. Σε βάθος, με υψομετρική διαφορά 1.560 μέτρων, κατατάσσεται στην 9η θέση.

Επιπλέον, στο τέλος των Uphill Gardens συνεχίστηκαν οι έρευνες. Εδώ, ο Axel Hack και η ομάδα του τρύπησαν 25 μέτρα πάνω σε μια απότομη αργιλώδη ράμπα. Σε ορισμένα σημεία, ο βράχος έπρεπε να καθαριστεί από δέκα εκατοστά βαθιά υγρής αργίλου για να μπορέσουν να τοποθετήσουν τους αγκυροβραχίονες. Η ομάδα εργάστηκε για τέσσερις ώρες υπό αυτές τις αντίξοες συνθήκες. Μετά από περίπου 30 τοποθετημένους αγκυροβραχίονες, τα κατάφεραν: οι ερευνητές βρέθηκαν στην ευρύχωρη, ακόμη ανεξερεύνητη δίοδο Νο. 33. «Ποτέ δεν έχω δει πιο όμορφο διάδρομο στο WUG. Είναι πλούσια διακοσμημένος με σταλαγμίτες και άλλους σχηματισμούς», ενθουσιάζεται ο Axel Hack. «Μετά από περίπου 100 μέτρα, δυστυχώς έπρεπε να γυρίσουμε πίσω. Αν και ο διάδρομος συνεχίζεται πολύ πιο βαθιά μέσα στο βουνό, ο χρόνος μας τελείωνε. Έπρεπε επίσης να επιστρέψουμε στα σχοινιά για να ανεβούμε 650 μέτρα». Μετά από συνολικά 18 ώρες, η ομάδα έφτασε κουρασμένη αλλά σώα στην επιφάνεια.